Rys historyczny

          Pierwsze historyczne wzmianki o Sarbi pojawiają się po 1381 roku.
Początkowo Sarbia należała do rodu Czarnkowskich, ale od połowy XVII w. dobra Czarnkowskich zostały podzielone na kilka mniejszych majątków ziemskich.
Po tym podziale majątek Sarbia należał do rodziny Gębickich.
W XIX wieku ponownie zmienili się właściciele majątków ziemskich i Sarbia została włączona do dóbr Swinarskich.
          Trudno ustalić skąd wzięła się nazwa wsi, ale jest prawdopodobne, że nazwa przyjęła się od nazwiska właścicieli - rodziny Sarbskich.
Pomimo, że wieś Sarbia ma długą historię, na wskutek częstych pożarów nie zachowały się zabytki starego budownictwa.
Jedyny najstarszy wybudowany jako pierwszy mieszkalny budynek majątku, liczący ponad 200 lat, znajduje się w Sarbce pod obecnym nr. 38.
W połowie lat 50-tych istniało w Sarbi jeszcze kilka starych glinianych chat krytych słomą pochodzących z I poł. XIX w.
          Wieś Sarbka powstała na przełomie XIX i XX w. w wyniku rozparcelowania majątków przez niemiecką Komisję kolonizacyjną.
W tym okresie (w 1905r.) wybudowano w Sarbce takie obiekty użytku publicznego jak budynek obecnego Nadleśnictwa, jak i budynek przy cmentarzu w części wykorzystywany na tzw. Kostnicę oraz częściowo wykorzystywany od 1915r. do lat 70-tych jako remiza Ochotniczej Straży Pożarnej w Sarbce.
We wsi działała dawniej gorzelnia, wiatrak oraz 3 cegielnie. Na terenie sołectwa Sarbi, Sarbki występują stanowiska archeologiczne z okresu Kultury Łużyckiej.
W okresie z przed I wojny światowej Sarbia w większości była zamieszkana przez Polaków, natomiast Sarbkę w takiej samej proporcji zasiedlili obywatele niemieccy.
W czasie II wojny światowej większość polskich rolników została wysiedlona, a ich gospodarstwa przejęli Niemcy.
Po zakończeniu wojny Polacy wrócili na swoje gospodarstwa, natomiast zabudowania poniemieckie zostały zasiedlone przez mieszkańców z wschodnich terenów dawnej Polski (obecna Ukraina).